:) Jak niektórzy z Was wiedzą, dziecko się pochorowało, więc nie ma nic bardzo ciekawego do napisania. Spędza właśnie trzeci dzień w czeluściach akademika. Niemniej, żeby nie pozostawić bloga tak zupełnie odłogiem, pozbierałam kilka zdjęć...;)

Widok na jezioro Hoan Kiem za dnia. Do tej pory zawsze był nocą i baloniki nie były widoczne...;)

Bilety komunikacji miejskiej – przejazdowe, więc płacisz 3.000 i jedziesz tym autobusem, dokąd tylko chcesz. Bilety kupuje się u „pana biletowego” - w każdym autobusie znajduje się człowiek odpowiedzialny za:

• sprzedaż biletów

• ich kontrolę

• „usadzanie ludzi”

• ogólnie pojęte pilnowanie porządku

Niektórzy panowie są w porządku. Niektórzy mniej – np. uwidzi się takiemu, że wszyscy mają stać w tylnej części autobusu i wrzeszczy (dosłownie) na każdego, kto próbuje się wyłamać. Albo też wsiadasz do autobusu, podchodzisz do pana z zamiarem kupna biletu a pan chwyta cię dwoma rękoma i usadza na pierwszym bliższym siedzeniu i nie ma nic dobrego w oczach. Niekiedy można się zestresować.;)

Wsiadamy zawsze przednimi drzwiami. Wysiadamy tylnimi. Uwaga: niekiedy wysiadasz w biegu, bo kierowcy nie chce się zatrzymywać, więc tylko zwalnia i otwiera drzwi.

Ogólnie komunikacją miejską przemieszcza się całkiem wygodnie. Wprawdzie nie zaobserwowałam rozkładu z godzinami, ale autobusy jeżdżą dosyć często. Trzeba tylko przywyknąć do pana porządkowego i beztroski kierowcy – czasami się nie zatrzymuje, czasami wręcz przeciwnie – potrafi wysiąść na czerwonym świetle i iść na herbatę...

Zmieniamy temat. Jakiś czas temu znalazłam w markecie takie oto cudo:

napój energetyczny o wdzięcznej nazwie Samurai.

Coca-Cola i wszystko jasne.

Poza tym moje ostatnie zakupy (wtorek?):

Próbowałam się jeden dzień leczyć naturalnie, ale się poddałam.;) Nie lubię się dusić w nocy.

Teraz łykam amodex, na noc pyralgin (chociaż dzisiaj już chyba odpuszczę) i 2 razy dziennie soczek ze świeżych pomarańczy.

Co do nauki – z panem wtorkowo-czwartkowym (thay Hung) rozpoczynamy nowy podręcznik.Wygląda ambitnie, taki klasyczny podręcznik typu advanced. Teksty i rozmaite ćwiczenia – znajdź słowa a tekście o takim samym/przeciwnym znaczeniu, wstaw w lukę odpowiednie słowo, odpowiedz na pytania, prawda/fałsz, rozsypanki itp.

I to by było tyle na sobotę.:)

:)

Wasza antybiotyczka.;)

(Aha! Chciałam tylko publicznie pochwalić Pawełka za dzielne noszenie okularów.:) I podziękować Chrumkowi za nocne smsy:))

Dzisiaj zakończyłyśmy pierwszy tydzień zajęć na wietnamskiej uczelni. Zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami mamy zajęcia 4 razy w tygodniu od 13:30 do 16:20. W poniedziałki i piątki uczy nas pan Dân – pracujemy z podręcznikiem, który rozpoczęliśmy w Polsce – poziom C. Twierdzą, że wysoki. We wtorki i czwartki jest ciekawiej – pan Hùng stwierdził, że nasza wiedza jest wystarczająca, by poprowadzić zajęcia w inny sposób. Przez tydzień rozmawiamy na konkretny temat a potem musimy napisać wypracowanie o naszych przemyśleniach. We wtorek zaczęliśmy od rozmowy o rodzinie – na pierwszy ogień poszłam ja. Wałkowali mnie przez 2 godziny. Potem każdy krótko się przedstawił i dyskusja potoczyła się na troszkę inne tory – porównanie rodziny wietnamskiej/azjatyckiej a polskiej/europejskiej.

Tak wyglądał nasz skład w czasie pierwszych zajęć:

z przodu: Karolina, Marysia, Kamil, z tyłu: Ali, stażysta z Białorusi i Tomek (prywatnie brat Kamila;))

Marysia postanowiła zmienić grupę i przerabiać podręcznik na poziomie B z innymi studentami (prawdopodobnie z Rosji, Białorusi i Mongolii), więc zostało nas pięcioro.

Nasza klasa:

Widok z okna klasy:

Widok z korytarza uczelni:

Ja i Karo przed zajęciami:

Po dzisiejszych zajęciach wybrałyśmy się „na miasto”.;)

Tutaj też wpadli na taki sposób reklamy:

W wielu miejscach tablice, nawet elektroniczne - liczące dni. Wszyscy przygotowują się do obchodów 1000-lecia założenia stolicy:

Wietnamskie budownictwo...;)

A oto, co dzisiaj znalazłyśmy w jednym z marketów:

Wieczorem spacer nad jeziorem Hoan Kiem... Dzisiaj jest 54 rocznica oswobodzenia stolicy i okolica została pięknie oświetlona. Miało się coś dziać, były jakieś sceny... i nic. Nie zaobserwowałyśmy żadnych występów... Leciała jakaś muzyka z taśm. Ludzie nie wykazywali zainteresowania.

Na koniec bonus...

Mój i Gamisiowy kącik – dorobiłyśmy się moskitier i co więcej, mamy w końcu własne krzesła.;)

Moje naczynka.

Jedno z naszych zwierzątek. Śmieszne dźwięki wydaje wieczorami.:)

Przypuszczamy, że mamy tu jeszcze jakiś gatunek zwierza. Gamrai zaobserwowała bobki w łazience. Gryzionie się powoli zwijają do domu na zimę?

Aha... Mają tu żelki. Cena w przeliczeniu – 5 zł/kg.

Na koniec końca - aktualny skład pokoju – zdjęcia do legitymacji na smutno;)

W restauracji spotkałyśmy się z pewną Wietnamką, która zobowiązała się poszukać nam mieszkania. Przyszła z kilkoma kartkami ogłoszeń i dzwoniła przy nas na te, które nam się podobały. Mówiła tylko po wietnamsku, więc bardzo śmiesznie się rozmawiało.:) Gdy nie rozumiałyśmy, co mówiła, to pisała nam na kartce i to zazwyczaj rozumiałyśmy. A jeśli nie, to próbowała innymi słowami. Ale jak my mówiłyśmy po wietnamsku, to nas rozumiała...;)

Jesteśmy umówione na wtorek – przyjdzie po nas do hotelu i pójdziemy razem na kolację do jej mamy.:) A jutro wieczorem idziemy w odwiedziny do pani Ani L. - co niektórzy z Was pewnie wiedzą o kim mowa. :)

Huong poradziła, żebyśmy po naszym spotkaniu wybrały się na nocny targ. Wytłumaczyła nam drogę i kazała bardzo uważać na torby. Na razie tylko patrzyłyśmy, ale jak troszkę podszkolimy wietnamski i rozeznamy się w cenach, to coś tam na pewno kupimy.:)

W centrum widać mnóstwo białych – w przeciwieństwie do okolic politechniki, gdzie do tej pory najwięcej chodziłyśmy. Dziewczynki wzbudzają zainteresowanie. Dzisiaj jeden chłopiec z rozmarzeniem patrząc na Ewę, powiedział do kolegi: „sinh dep” (w wolnym tłumaczeniu – „baaardzo piękna”). A tak się prezentujemy na naszym pierwszym „bia hoi”, bez Ewy, która robiła zdjęcie:

Zdjęcia jeziora nocą:

Droga na targ:

Targ:

Pomnik w okolicy:

Kabelki:

Widok podczas picia bia hoi:

(ta cena... 3.000 VND, gdy przelicznik to 16.500 VND = 1 USD)

Stąd, skąd do Was piszę...;)