wrażenia

Pierwszy dzień pobytu w Hanoi za mną. Było niezwykle, niespodziewanie i fascynująco. Na lotnisko w Noi Bai dotarłyśmy z ponad półgodzinnym opóźnieniem. Bez problemu przeszłyśmy przez kontrolę paszportową, odebrałyśmy bagaże i zaczęło się. Na początek zaczepiło nas dwóch panów, oferując przejazd do centrum. Pamiętając o wszystkich dobrych poradach sprzed wylotu, zignorowałyśmy ich i podeszłyśmy do postoju taksówek lotniskowych. Ustaliłyśmy cenę, zapakowano nam walizki, wsiadłyśmy.... Po czym przy ustalaniu dokładnego celu naszej podróży okazało się, że pan nie zawiezie nas za 16$ do hotelu – chciał koniecznie włączyć taksometr (cena ostatecznie byłaby 100.000 VND wyższa a aktualny przelicznik to ok. 16.500VND=1$). Podziękowałyśmy, zabrałyśmy nasze bagaże a w tym czasie znalazł się Pan z taksówki obok, który z wielką chęcią i bez żadnych problemów zawiózł nas pod sam hotel za 16$.

 

W hotelu na wstępie usłyszałyśmy cenę 25$ za dwuosobowy pokój. Po chwili rozmowy zostałyśmy w czteroosobowym za 24$. Prysznic. Krótki spacer po okolicy – pierwsze zakupy, kupno napojów. Starsza pani zapisująca ceny na karteczce i my łamanym wietnamskim, na migi itp. pokazujący, co sobie życzymy.

 

Jesteśmy tu we cztery: ja, Gamrai, Marysia z Warszawy i Ewa z Poznania (którą znalazłyśmy na lotnisku w Moskwie;o)). Całą grupą wybrałyśmy się zobaczyć uniwersytet i poszukać mieszkania. Pochodziłyśmy po kampusie. Wywiesiłyśmy ogłoszenie, że poszukujemy domu dla pięciorga studentów. Po czym Marysia zadzwoniła do człowieka, od którego rok wcześniej jej koleżanka wynajmowała dom. Dogadała się tylko na tyle, aby potwierdzić, że dzisiaj do niego pójdziemy. ...I wyruszyłyśmy. To była naprawdę niezła przygoda.:)

 

Wędrowałyśmy brzegiem jeziora Bẩy Mẫu a potem hanojskimi uliczkami, powolutku, rozglądając się uważnie dookoła. Ewa i Marysia zaopatrzyły się w startery do telefonów a ja i Gami kupiłyśmy sobie napoje (w sklepie z cenami!;)).

 

Szłyśmy i szłyśmy, i szłyśmy... i nagle zorientowałyśmy się, że od dłuższej chwili idziemy w złym kierunku. Jakaś starsza Pani zerknęła nam na mapę i powiedziała jak iść. Robiło się coraz później, my byłyśmy coraz bardziej głodne, więc zdecydowałyśmy się usiąść i zjeść. Weszłyśmy do restauracji, która wydawała nam się „przyzwoita”. Mam jeszcze opory przed jedzeniem na ulicy. Zbiegła się do nas cała obsługa. Otoczyli nasz stolik, śmiejąc się, mówiąc coś i do siebie, i do nas zresztą też.;) Ja i Gami zamówiłyśmy makaron z wołowiną, ponieważ była to jedna z niewielu pozycji w menu, którą zrozumiałyśmy. Ewa i Marysia wybrały coś za namową kelnerów – jakowąś zupkę i rybę z ryżem. Jedzenie było przepyszne a obsługa, stojąca w grupce i patrząca na nas, była zabawna. Rekord ciekawości pobiła pani, która dosłownie gapiła się przez ramię Gamrai piszącej smsa po polsku. Zjadłyśmy i poszłyśmy dalej.

 

I szłyśmy, i szłyśmy... kierując się mapką narysowaną przez Marysi znajomą, aż doszłyśmy do momentu, gdy musiałyśmy skręcić z głównej ulicy w tzw. Ngỗ. Tutaj zaplątałyśmy się i jakiś starszy Pan postanowił nam pomóc. Poszedł przodem, każąc nam iść za sobą a po chwili zatrzymał się, pytając o drogę w sąsiednim domu. Dziewczyna zaczęła do nas mówić po angielsku i okazało się, że wykłada język angielski na uniwersytecie, na którym w teorii studiujemy. Kiedy dowiedziała się, że w jakim celu idziemy pod podany adres, zdecydowała się pójść z nami i targować się w naszym imieniu. W wyniku jej rozmowy uzyskałyśmy dwie opcje – domek dla 5 osób za 500$ (potem za 450$) lub pokoje w domu ze starszym małżeństwem za 400$. Jako że lokalizacja dosyć daleko od uczelni, chciano od nas pieniądze za 3 miesiące z góry, klimatyzacja jest tylko w jednym pokoju a jedna osoba musiałaby spać na parterze, gdzie wiosną stoi woda, na razie zrezygnowałyśmy, postanawiając kontynuować poszukiwania. Wymieniłyśmy się kontaktami z panią Việt Hương. Marysia zrobiła kilka zdjęć jej rodzince. Dostałyśmy namiary telefoniczne na najtańsze taksówki i wrzucono nas do jednej z podaniem adresu hotelu.;)

 

Niesamowicie wyglądała rozmowa Việt Hương z gospodarzami – grzecznościowo, naokoło, rozmowa o wszystkim tylko nie o cenie. Do tego bawiące się dzieci, na które to jedna mama (Việt Hương), to druga (gospodyni) raz na kilka minut krzyczały, bo były tak głośno, że rozmowa była utrudniona. Coraz więcej wiem o tej wietnamskiej mentalności. Na koniec dwóch gospodarzy honorowo obraziło się na siebie – bo ten od domku nie mógł zaoferować nam tak niskiej ceny jak 400$...

 

Wróciłyśmy do hotelu ok. 21-szej i tak spodobał nam się barek przed hotelem, że postanowiłyśmy wyjść i popytać w okolicy, czy ktoś nie wynająłby mieszkania. Po dłuższych poszukiwaniach znalazłyśmy miejsce, gdzie udało nam się usiąść na spokojnie i napić piwa. Córka właścicielki mówiła po angielsku, więc zapytałyśmy czy nie wie nic o wolnym domu. Wpadła nam kolejna możliwość – 160-170$ od osoby za pojedyncze pokoje w domu z rodziną; dostęp do kuchni, pralki, lodówki, ciepła woda. Powiedziałyśmy, że to za drogo, bo mamy tylko 200$ stypendium, zostawiłyśmy namiary na siebie... i porozmawiałyśmy jeszcze troszkę.

 

Wolnym spacerkiem ponownie wróciłyśmy do hotelu. Pomyłyśmy się w zimnej wodzie, bo ciepłej już nie było i czas spać....;)

 

Ogólne wrażenia:

Dlaczego u licha im wszystkim wydaje się, że rozumiem, co do mnie mówią? Ludzie próbują zagadywać. Zdecydowanie zdenerwowała mnie pani na skuterku, która zatrzymała się, mówiła coś do mnie, a gdy nie rozumiałam, zrobiła bardzo niezadowoloną minę. Co najmniej trzy osoby zapytały czy jestem Wietnamką i za każdym razem miały taki jakiś dziwny wyraz twarzy, gdy odpowiadałam, że nie...

 

Jedzonko bardzo mi smakowało, nie spowodowało efektu tucznika a było bardzo smaczne i sycące. Nawet szczury biegające po siatkowym suficie restauracji jakoś nie zrobiły na nas wrażenia. Zresztą... nie były jakieś ogromne. Karaluchów jeszcze nie widziałyśmy.

 

Z przejściami przez ulicę nie jest tak źle. Może dlatego, że jesteśmy we cztery? Przechodziłyśmy także w godzinach szczytu i obyło się bez problemów. Machnął raz za nami ręką jakiś pan policjant. Ale generalnie jest dobrze.:) Po wszystkich historiach o wietnamskim ruchu drogowym spodziewałam się czegoś dużo gorszego a oni tu nawet w większości przypadków zatrzymują się na światłach

 

Hotel, w którym mieszkamy jest w niezłym standardzie. Śpimy na podwójnych łóżkach, ale mamy przyzwoitą pościel, klimatyzację, normalną łazienkę i nawet ciepłą wodę (dopóki się nie skończy). A pani w recepcji była na tyle miła, że pozwoliła nam z rana podpiąć swój kabelek od netu do naszych lapków.

 

Napiszę Wam jeszcze tylko o pogodzie – Hanoi przywitało nas 28 stopniami. Jest ciepło, duszno, chwilami kropi deszcz. Lekko ochłodziło się około godziny 23ciej.

 

Po pierwszym dniu mogę powiedzieć, że jest mi tu dobrze. Tylko teraz, gdy leżę w łóżku z laptopem, dziewczyny na sąsiednim łóżku śpią a Gamrai pisze coś w swoim notatniku, czuję w serduchu tęsknotę. Przywiązuję się do miejsca i nie przepadam za częstymi zmianami.

 

Tęsknię za biednymi i głupimi, za geekowatymi i za tęskniącymi.

 

 

 

hoteeel...;P

ale nie nasz;) a jakiÅ› w budowie...

Plakaty, jakich tu wiele... Postęp uprzemysłowienia. Modernizacja stolicy i państwa.

A tak mniej więcej wygląda tu kwestia okablowania.